usługi malkontenckie

niedziela, 11 maja 2003

No to jedziemy z tą przyrodą – tak miał się zaczynać kolejny odcinek o kocie, a może i o wiośnie coś miało tam być [o wiośnie – zamiast;-) – przepięknie pisze Shot: „Z cyklu I’m seeing things: pole golfowe pod Warszawą z amatorami zielonego szaleństwa; łabędzica w sitowiu, wysiadująca małe; piękny, zdezorientowany lekko bażant oraz słodki, cherlawy źrebak z rodziną; na koniec – Bielawa w całej jej okazałości (Reinmara nie ma w domu).”]
No to jedziemy z ta przyrodą – tak miał się zaczynać, bo Malkontent czasem układa sobie w głowie te kawałki zanim, zanim po 3 tygodniach siądzie do kompa. Tak miał się zaczynać, lecz tak się nie zacznie, bo tymczasem Malko całkiem stracił dziarski stosunek do kota. Kot jest przedstawicielem przyrody. Dzikiej. Kot jest przedstawicielem pokoleń piwnicznych kotów o trójkątnych pyskach i znakomitym refleksie. Zwinną alegorią strachu przed człowiekiem, chudym pomnikiem nieufności. On mieszka w ukryciu. Malko miał przez czas jakiś – w Dolinie Mumuników like – kota mieszkającego w szufladzie, a potem – tu już jesteśmy raczej w krainie dwuznaczności – własnego kota w szafie. Generalnie Malko ma kota, a kot ma cztery kryjówki rozpracowane przez Malko oraz pewną liczbę nadal tajnych schowanek.
No dziki taki, biega w nocy, a Malko nie ma drzwi do sypialni i boi się, że kot wbiegnie więc na łóżko z jakąś dziką do Malko sprawą. Malko może wyglądać przecież jak mysz – gdy śpi. Czy można być pewnym, że nie?
On dużo je ten kot, tylko w nocy. Jest bardzo higieniczny. Jest całkiem obcy. Wszystko wskazuje na to, że za tydzień wyjedzie do Woli Uhruskiej, gdzie mu będzie LEPIEJ. Malko powie to odważnie: jemu też będzie wówczas LEPIEJ.

(3)

archiwum